اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نگاه می کنم
چشم هایم را می بندم
باز می کنم
دری که قفل نمی شد آنشب را
آرام می بندم

چراغ ها را روشن می کنم
چشم هایم را خاموش

کسی توی من ایستاده که همه چیز را نفی می کند

زیر این سطر شاعر کوچکت با دلتنگی های مداومش تا آخرین روز زمین دل-نگران توست.

گاهی بسته می شود رو به خودش این لنگه ها...

من و کاغذم

رد چشم های تو را دوست داریم

دوتا سیاه دو تا سیاه

و شعر

شرّه می کند

روی دفترم