اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه دلتنگم

برای همه اتفاق هایی

که هیچوقت نیوفتادند...

برای این سکوت دردآور

لبهایم را آنقدر گزیده ام که

نایی برای حرف زدن ندارن

هستی ام به باد میرود...

در دستانمان رازیست که خود نیز نمی دانیم

البته بی که یوسف باشی!

پس بهتر است درز بگیری

این پاره پوره پیرهنِ

بی بو و خاصیت را

که چشمِ هیچ چشم به راهی را

روشن نمی کند!

بیچاره میش ها که در آغوش هوا

هم خانۀ گرگ ها شده اند!

و بیچاره تر گرگ ها ؛

که همیشه

نقشِ بدِ قصه را دارند

ای کاش هوایت را نمی کردم!

لرزان ترم از بید سر کوچه ی مان



باریده بروی عاشقانه ایم تگرگ