اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بی چتر نمی شود زیر سایه ی این شعر ایستاد

سقفش چکه می کند

که دیشب

شاعرش بی امان

خودش را بارید تا صبح

شاعر دفترش نم بر داشته

چشمش

دهانش

روحش

و به این فکر می کند

که باید رویاهای خیسش را

زیر آفتاب آسمانی دیگر

پهن کند

جهان پر از نام است

اما

نه نامی متعلق به من است

نه من متعلق به هیچ نامی

ولی شما می توانید

مرا درخت صدا کنید

من از شباهت نام ها می ترسم

مشکل عکس هم حل شد

در تاریکی می توان زندگی کرد در سکوت نه

ترنم ذهن تو تنها یاور روح پیچکی من است
دریغش نکن...

همه چیز را به آتش میکشم.