اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چون آن کشتی،که رو به پنجره ی چشمهایت غرق می شود.

هیچ سنگفرشی

کفشهای سیاهم را تشییع نکرد

امسال

شکوفه های ریز انار هم

چنگی به دل نمی زنند.



تا ابتدای تابستان صبر می کنم

اگر نیامدی

این تاک دلمرده

ته مانده ی میراث قومم را

نذر

آب شریف انگور

خواهم کرد.

باور کن

یک بسته شمع

تا صبح ...



آهای!

من سقوط می کنم روزی

به آسمان.

چشم وا کرده،

مرده بودم