اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

صدف جان تو همش چماق بدستی.........

چقدر خودخواه بودی پدر

و من به دنیا آمدم.

شاهنامه نمی گویم

تمام این غم ها را با دست های خودم دوشیده ام

از لابه لای دندان هایی بپرس

که حالا دشت های دیگری را می چرد.

همان که سبزی دشت های من

یک روز چشم هایش را خیره می کرد

شاید.....

شاید مرده ام....نمی دانم.....

سکوت زندگی....

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

سلام علیرضا