اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

باز هم باران می آید

خیس میکند...همه چیز را

برایش فرقی ندارد

درخت باشم...

گلی باشم...

یاسنگی...

ویا آدمی کوچک...زیردست وپا

باتمام توانش میکوبد...

چون مترسک

در باغ رؤیاهای زرد

گل های کاغذی ام را می پایم

و کلاغ ها چه بی اعتنا

از بالای سرم می گذرند !

در این واژه های خاموش احساس پوچی می کنم

در انتهای کوچه ای دلتنگ

وقتی که دوستت دارم

تو از شبُ بارانُ خاطره می آئی

این جا

تنها چیزی که دارم

نداشتن توست !

از هزاران زنی که فردا

پیاده می شوند از قطار

یکی زیبا

ومابقی مسافرند.