اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چشم

هرچه بی هراس تر باشد

اشک شورتراست

هنگامیکه میرقصند

هنگامیکه میلرزند

هنگامیکه میریزند.

بی کسی.....

بایـــد خودم را ببـــرم بخوابـــد...

ترکم می کنی

دیگر

نمی توانم
بودنم را معنا کنم ....

زیر آوار می مانی....

چه قدر سخت است هجاي درد را كشيدن وقتي كه كوه هم از زير اين بار شانه خالي كرد و بر سر زمين فرو ريخت تمام سنگريزه هايش را كه روزي بوي صبر مي داد؟!

بیش از این حتی غزل تاب و توانم را نداشت

وقتی که کوچ دوای درد پرستوها نیست....

گم می کنم دست وپای عروسکم را

هجوم شور مرواریدها