اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

از خیال ها

از بوسه ها و اشک ها...

پنجره

ماتم گرفته است

از آغاز هلهله ی مست

دست های کوچ دهنده ات ...

مانده‌ام

ـ فراموش‌كردنت ـ را

از كدام پاتوق مشترك

سر خاطره‌ها فرياد كنم!

کسی نمی داند

دیشب

بر من چه گذشت...

مرد بارانی...

لب هایم به لبخند...

بی تو بیزارم

و مثل سایه ی تنهای سرد دیوارم

بیا به ساز دل من برقص با دل من

که با غرور بگویم نکرده انکارم

دلشوره های عجیبی این روزها تمام بودنم را پر کرده

آسمان با میله های تر باران روی پنجره ی اتاقم راه می رود

پنجره را که باز می کنم باد صورتم را سرخ سیلی می کند

و یک مشت باران توی صورتم می خوابد...

گاهی اشتباهی یک جاده را چند بار می روم و باز هم ...

پر از سوء تفاهم شده ام ، کارهای بیهوده زیاد انجام می دهم

باحاله

اصلا امشب مثل دریا باش ، دریا که شدی

کشتیِ پهلو گرفته در بنادر می شوم

سرودي در ناي باد پنهان است. كه از ياد نرفته بود

در ناي باد پنهان است، مي وزد،

بر شاخه هاي درختان، برگها؛ مي وزد،

مانند ماهي مرده با فَلَس هاي نقره اي اش،

تيزي فواره مي كشد بر، ناي كه از ياد نرفته بود