اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

صدای زخمی
"آزادی" را عاشقانه تر
می خواند
شنیده هایت را
بنویس

تاریخ را
دستان بسته نوشته

بیش از این مرا
به تلخی این گریه مسپار

همیشه
گنجشکها
از جاده ها جلوترند

بازی مضحکی راه انداخته اند
زندگی را از هر طرف بنویسی
مجبوری
تکامل مرگ را باور کنی

اعتراف کن
به تجسم کالبد استخوانی من
در اندیشه خاکستری خود
چه زمهریری بود دستانت هنگام وداع
حیف چیزی در من نمانده بود تا ویران کنی
اعتراف کن

عادت کرده ام به خالی نگاه عابران
و تنه زدنهای بی التفات خالی از بخشش
رازسر شکسته این سنگفرش های قدیمی
صدایم را زخمی کرده است
ردپای هیچ پرنده ای بر خیال خیس این گذر هم نیامده انگار
آخرمگر کجای این سرزمین ایستاده ام
ک باید این همه تابلوی عبور ممنوع را
در قدمگاه باورخود نصب کنم؟