اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کمی گرفتاره......انشالله میاد

بغضی که بی هوا ترک خورد .....

به کودکانی که مرگ را پلک می زنند دم به دم،

به شبگردی که قرنهاست کوچه ها چشم به راهش تا صبح بیدارند.......

برایم از آغوشت قصه بگو

تا با چشمانم قهر کند خواب

قدم هایم سست

پیشانی ام خیس

و

گلویم خشک

و در انتها

در انتها من ماندم و نگاهی پر از اضطراب

وقتی پرنده ای را معتاد میکنند