اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تو سایه ات بر ماه افتاده
و ماه در ابگیرهای کوچک

چه پایان غم انگیزی می تواند باشد

وقتی قرار است یکی از ما

تنها یک سایه باشیم!

تا افکارم شلاق به دست

دنبال طعمه نگردد

رها از افسون بادها

میان دقایق تاب خورده

اگر نمی آیی



پنجره ها را دیگر زجر ندهم...



چشم هایم به جهنم...!!!

ما در انتظار هم خواهیم مرد

بی آنکه پرنده ایی

سرگذشتمان را به خاطر بیاورد

بلوغ

به آخرین شاخه ام رسیده

وحال

نوبت پاییز است