اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

می ترسم...

ماه می درخشد...

با فانوس کلبه من
حتی بیدها هم
به گرد شعله نمی آیند ...

دهکده ی متروکه-
آلبالو ها هنوز هم
بر نیمکت چوبی می ریزند

میان قاب عکس ها...

اندیشیدن به پایان عشق....

بعد الان شماها از کجا به نت وصل شدین؟ خونه نیستید دیگه نه؟

شبِ پائیزی

در قابِ پنجره

شاخه و ماه

به عزاداري شبانه ابرهاي باراني
صدايت مي زنم

حسرتي عجيب دلم را پر مي كند
از اين پاييز بي رمق
كه به تنهايي ام مومن نبود...

اما...
سخت
به خنده ات حسادت مي كنم
سخت...

خرده اي نيست هم قافله..
زنهار كه چون
سقفي بود و بودي و شلافه اي عريان
ايمانت اگر ماند
بازآ...