اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

می خواهمت و نیستی

پرسه زنان دراین باغ

هوارا تازه می کنم با دم زدن در رنگ های یادت

رها از خاطره واژگانت .

حتی نامت شبحی ست پریده رنگ

که نفسی بامن نمی پاید

اگرچه باهرنفس آن را تازه می کنم

امشب تو را در رویاهایم باز می آفرینم

زنده تر از کلماتی که در دهانت میکارم

و پیش تر از تو شنیده بودم .

لانه ای لرزید

پرنده ای پرید .

فت: این چه وضعشعه ؟ وقتی نمیتوانی به گلها برسی نگهشان ندار

گفتم : چکارکنم ؟ آب میدم بهشان ...

گفت : فقط آب ؟ نه ! با آب نمیشه فقط . باید نازشون را هم بکشی

گفتم : چطورمیشه ناز گلها را کشید؟

لحضه ای بعد گلدان و گل توی هوا بودند ...

تکه شکسته گلدان سر گل را از ساقه جدا کرده بود .

وقتی رفتی

که دلت نمیخواست بروی

و تمام مرثیه هایم را برایت نوشتم

گفتم ببرد مرا.



در آغوشش گریستم برای تو !

جمعه ها باز هم :

کوچه ها باریکند

دکان ها بسته

مرده میبرن کوچه به کوچه !

می خندد انسان فردا

به زوال خود همچنان .

برای جواب تمامی گفته هایت

و ناگفته هایت

فقط ،

یک دقیقه!



فقط یک دقیقه سکوت

سکوت معتبر جهان را

فریادخواهم کرد !

ساعت مچی شکست !

.......

عکس را درموزه کبود دیدم

پاره - پاره



در مشروطیت زمان

شاهدی وجود نداشت !

در خط افق بایست

پشت دود آبی آتش

از همین دورهم میسوزیم !

صدایی از زیر خاک...

از زیر درختان عبور کنیم

با تامل !

درود بر مهربانان

کوه به کوه رسید

سرانجام !

آدم به آدم

نه !

کسی داد زد :

پشت کوهها هیچکس نیست .

برای به دست آوردن خودم

دوئل می کنم با دل

برنده تویی