اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سلام وقت بخیر...
-------
بی وفا گشتی به من وفادارت شدم

این روزها بغضٍ توی کلمه هایم را دوست ندارم.

هیچ پاییزی،

و نه هیچ غروب ِ جمعه ای،

دلگیرتر از اینم نمی کند!

به ظهر خود رسیده ام

سخت گرسنه

باید از سهم بودنم

به گوشه ای از دنیا گاز بزنم

کجایی

آرامش نیست...

من چقدر دنبال آبی‌ترین آبیِ دنیا ‌گشتم...

من اما چقدر نگاه پاک تو را دوست دارم.

تو با شعرهایت گریه می‌کنی من با دست‌هایم

گفت‌وگوی اتاق با لهجه‌ی تنهایی؛

اندوهِ راوی

این‌جا هیچ‌کس، هیچ‌کسی را بلد نیست