اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه می توانم گفت

تو مادربی خوابی،من کودک بی آرام

همین که می دانم تو شلوغی این دنیا تو هستی خوشحالم

چه نیمه شبها وقتی که ابر بازیگر

هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر

به چشم هم زدنی

میان آن همه صورت، تو را شناخته ام

نیستی که ببینی، چگونه می گردد

نسیم روح تو در باغ بی جوانه ی من

هوای اینجا عجیب بارانیست ... می بینید؟

کاش در قفس باز باشد ،

با تو ...یخ آب می شود در روح من

کاش هنوزم همه رو به اندازه همون بچگی ۱۰ تا دوست داشتیم

این را من نمی گویم سهراب می گوید. من می گویم چه خوب است که گاهی این مردم دانه های دلشان پیدا نیست. بگذار دلت خوش باشد به همان لبخند ظاهری و یا آن دلم برایت تنگ شده بود سطحی و آن رفاقتهای بی ریشه!

نگران نباشید کسی قصد خودکشی ندارد! همیشه برای خودکشی زود است اگر کمی تامل کنیم بهانه های قشنگ تری هست برای این عمل احمقانه!‌