اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

می خواهم از همین بین راه ،از همین جای هیچ کس نیست



کمی از کناره ی دنیا راه بروم .از جاده های تنها ،که مردان بسیاری را گم کرد



مردانی که در محرم ترین ساعات عشق گریستند و صدایشان در هیچ قلبی نپیچید

خیس و خسته به خانه بیا

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

من فقط می بخشم ... اما فراموش نمی کنم!

رومن رولان

می بافم ... رشته های زندگیم را ، هر روز و هر لحظه! گاهی میان یک کلاف سر در گم گیج می زنم! گاهی با رشته هایم یک شال زیبا مملو از رنگهای شاد می بافم که در سرمای جانفرسای زندگی گرمابخشم باشد. و انعکاس رنگهای زیبایش در صورتم گونه هایم را گلگون نماید و چشمانم سرشار از درخشش امید و عشق گردد.

من مرده‌ام
به دستانت نگاه کن
هنوز لکه‌ای جوهر بر انگشتان داری
که طی همه‌ی این سال‌ها پاک نشده است
همه‌ی زخم‌های من که از سالیان جراحت یافته‌اند

هر چه هستی باش!

اما کاش ...

نه ، جز اینم آرزوئی نیست :

هر چه هستی باش

اما باش .

همین ... آهان! ... و



کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی

که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب

من سالهای سال مرده ام

تو چرا گریه می کنی؟

سید علی صالحی

من درون تو خدا را هم می بینم

وای باران ! باران ...

آسان است برای من

که خیابانها را تا کنم و در چمدانی بگذارم

که صدای باران را ، به جز تو کسی نشنود

به درخت انار بگویم انارش را خود به خانه من آورد

آسان است آفتاب را سه شبانه روز بی آب و دانه رها کنم

و روز ضعیف شده را ببینم که عصا زنان از آسمان خزر بالا می رود

آسان است که چهچه گنجشک را ببافم و پیراهن خوابت کنم

آسان است برای من به شهاب نومید فرمان دهم که به نقطه اولش برگردد

برای من آسان است به نرمی آبها سخن بگویم

و دل صخره را بشکافم

آسان است ناممکن ها را ممکن شوم

و زمین در گوشم بگوید بس کن رفیق

اما آسان نیست که معنی مرگ را بدانم

وقتی تو به زندگی آری گفته ای