اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هوای دلتنگی ام بارانی ست ...

طاقت بیاور... تو از یادم نخواهی رفت !

حسی شبیه به کشیدن دست بر گلبرگ

آن روزها رفتند

و گم شدند آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها

در ازدحام پر هیاهوی خیابان های بی برگشت

و مردی که گونه هایش را

با برگ های شمعدانی رنگ می زد... آه...

اکنون مردی تنهاست

باران می بارد... گل می رقصد... زندگی زیباست

آسمان خیس است...پرواز جاری ست...

فردا کوچ خواهیم کرد...

زندگی جاری ست...

چه روزگاری...!

آسمان سیاه... ابرها سیاه... زندگی سیاه... خیس و سیاه...

هیچ گریزی نیست ...