اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مثل مومنی که به ایمانِ باد وُ به تکلیف بید،

می روم بالا تا اوج

من پر از بال و پرم

راه می بندم در ظلمت ، من پر از فانوسم

من پر از نورم و شن و پر از دار و درخت

پرم از راه ، از پل ، از رود ، از موج

پرم از سایه ی برگی در آب

چه درونم تنهاست ...

بیا کمی نان و شادی ببریم

تقیسمش کنیم با ماهی ها

بیخیال دنیا و بی وفائی هایش

بیا برویم نازنین

ماهی ها منتظرند

من حتی وقتی روحم درد می کند با یاد تو لبخند می زنم

حل این نکته بدین فکر خطا نتوان کرد

امشب از قفس تن خسته ام . همین!

اگر به خانه ی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور ...

آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست ؟

وآنکه بیرون کند از جان و دلم دست کجاست؟

وآنکه سوگند خورم جز به سر او نخورم ؟

وآنکه سوگند من و توبه ام اشکست کجاست

مگرنه خاک ره این خرابه بایدشد؟بیا که کام بگیریم از این جهان خراب

کمی آهسته تر بد شو

مرا جای خودم بگذار ،

خودت را جای گهواره

و آغوشی تسلی بخش ،

کنارم باش همواره

گاهی وقتها زندگی ما وابسته می شه به یک مشت کلمات ، به یک مشت حروف . گاهی وقتها فقط این کلمات هستند که آروممون می کنند. می نویسیم و آروم میگیریم و شاید فکر میکنیم آروم شدیم!

دست هایم خالیست
و درونم سرشار...

پرم از آرزوهای پوشالی

و دلم خوش است به خواب شیرین شب بو
و رهایی گیسوان بید در دستان وحشی باد...

و چه زیباست،
پشت پا زدن به آن هایی که تو را رنجاندند!

سکوت زندگی