اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

لب این ساحل، جز پیرهنم، چیزی نیست.

ذهن ظریف آینه در حد کوه نیست

انگار نجوا می‌کنی دیوان باران را
نام تو را باید نیایش کرد.

قطره قطره

جوی جوی

نهر نهر

رود رود

دریا دریا

در فصل كوچ

اگرچه دست و دلي سخت ناتوان دارم
تو را نمي دهم از دست تا توان دارم

برایم یک استکان چای تلخ بریز..

قدحی در کشیده ام.

در فرصت میان ستاره ها

شلنگ انداز

رقصی میکنم-

دیوانه

به تماشای من بیا!

در عصری زندگی می کنیم

که ماندن

سخت ترین کار جهان است

زنده ماندن

خوب ماندن

وفادار ماندن

مرد ماندن ...

حالا که تمام زن ها مرد شده اند و

مردها درد

باید خدا برای دردها چاره ای کند

درد

تنهاترین ماندنی عصر ماست!

گاهی پرستیدن عبادت نیست، با این که سر رو مُهر می ذاری

چیز عجیبیست عشق