اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بگذار کوه

استقامت را از چشمان تو بیاموزد

چقد شبیه من شدی قناری

شکسته ای، یه دنیا گریه داری

پرت هوای پر زدن نداره

چشای ساکتت یه وخ نباره

قفس واست شبیه آسمونه

فقط سفر دوای هردومونه

بهشت کوچکم!

نه رودهای تا همیشه عسل چشم هایت را می خواهم

و نه حوریان بزک کرده ی لب هایت را ...

من از بهشت

به آبشار موهای تو قانعم

تا کنارش بنشینم و

با هر رشته اش، شعری ببافم

مرد برای هضم دلتنگیاش هیچ غلطی نمی تونه بکنه

با بغض تو

سونامی

تمام ساحل های دنیا را بلعید

بخند!

تا دریاها در خود فرو بروند

هرگاه خیال دریغ کردن داشتی

به پنجره ای بیندیش

که تو را فقط از چشم گنجشک روی درخت دیده است ...

ماه من!

تا همیشه کامل بمان

و بگذار دیوانگی عادتم شود

مانند بچه گنجشکی

چشم هایت

تیله های رنگی روزهای کودکی؛

خورشیدی که نباید در آن خیره شد

در چشم هایت مانده ام

آن قدر که نمی دانم چند غروب از من گذشته

از آن کنجکاوی کودکانه م، برای تماشایت

چند روز است که بر من می تابی و نمی بینی ام؟

چند هفته؟

چند ماه؟

خورشیدکم!

گم شده ام در روز روشن چشم هایت!

درود شادی...

ممنون ...وقت شما هم بخیر ..خوش اومدید

هوا آنقدر تلخ

كه بدون مزّه نفس هایت پايين نمي‌رود

کوتاه‌تر از من پیدا نکرد

بسلامت ...

داری شبیه به قهرمان ها می شوی

این کار را نکن

فقط یک نویسنده می داند

چقدر خطر ناک است