اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آنم که از سنگ، آیینه سازم ...!

هر نگاهمان آیه ای ست

از کتاب آسمانی دلمان.

هر پرتوی نگاهمان

رنجی ست که دیده ایم

یا بر شانه های نحیف خود کشیده ایم.

هیچ پرتویی

جای هیچ پرتویی را نخواهد گرفت

ما محکوم به پیامبری هستیم

منو تنها ... منو عاشق ... منو خوب ِ من صدا کن!

سلام


چی شده باز؟

بار ِ غم ِ عشق ِ او را گردون نیارد تحمل چون می تواند کشیدن این پیکر ِ لاغر من ؟

خسته شده ام، اما چاره ای نیست. باید تحمل کرد

بعد از تو

هر خاطره فندکی شد و

شعری روشن کرد ...

واژه ها را پک میزنم

و تمام شعرها را دود می کنم

شعر اعتیاد می آورد

مخصوصن

برای کسی که خوب بلد است با دود

چشمان تو را تصویر کند

چکارش داری بیچاره رو...
میخواد یه خورده تاب بازی کنه مثلا امتحانش کنه ....

بیچاره..

)