اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نه زیاد..

از ابرِ خشک مگر خواهش بیابان چیست؟

خس خس نفس

در سردی سکوت

سمفونی این روز های من است ...

گاه گاهی سفری کن به حوالی دلت...
شاید...
خاطره ای
منتظر
لمس
نگاهت
باشد...

سلاااااااااااااااااااااااااااام....

چه قدر غريب ند

رد پاها

بر روي شن هاي اين ساحل ...

این جور موقع ها نمیشه بلند شد ...

تو چه میدانی دغدغه ی من وامثال من هیچوقت نان نبوده ....دغدغه هایمان را گذاشته ایم برای روزهای سخت ...گ

گناه من ندیدن بود

ندیدن خویشتن خویشم که سال ها بود

میان آمد و رفت روزها و آدم ها

پوسیده بود

و حالا دیگر توانی نداشت برای دوباره از نو بلند شدن

میان این همه لحظه های هجوم آورده

میهمان من شو
یک فنجان چای نمک گیرت نمیکند
اما شاید نمک همین فنجان چای
دنیا را بگیرد
و دست بردارد
از لجاجتش با این من خسته
که در انتهای یکی از هزاران راه زندگی
نشسته است و خستگی در میکند
این من خسته
نشسته است در این کنج دنیا
که قهر ندارد،غم ندارد،اشک ندارد
که روزمرگی ندارد، افسوس ندارد
و نگاه میکند
به تقویم زندگی
که پر شده از روزهای مبادایی
که قرارا نبود هرگز بیاید ....

يك روزهايي هم هست "دنيا " ميشود جادوگر "سيب سمي " ميدهد به خورد زندگي هامان

زیبا بــــــود ممنونــــــم