اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آه اگر صدبار دیگر درد من افزون شود عشق باشد، عشق، تنها انتخاب عمر من*

آری آنقدر تو را خواهم سرود تا تمام قاصدک ها مهمانم شوند و خبر آمدنت را آرام در گوشم زمزمه کنند. من آن روز به همه ی قاصدک ها مژدگانی خواهم داد و بوسه بارانشان خواهم کرد.

چه سریع دور شد کوپه ی من از دل تو!

هر آدمی روز بد هم داره!

[!] منه ب هیچکدومتونم نمیدم

من پست خالی لایک نکردم....

احساساتم را

ریز ریز

پس انداز می کنم در قلک دلم

قلک که پر شد

خودش می شکند

و من با آن همه احساس

چند شعر می خرم

از آسمان

از شب

از گل

کوچک تر که بودم، این گونه نوشتم:

((هان ای پرستو چه خبر؟!

تو که دیوانه وار هر روز در خط آسمان می کنی پرواز!

ای پرستو!

یاد باد آن روزگاران....

گاهی می شود با دیدن یک گل، لرزید!

پرم از صدای درناها

و لبریز از سکوت ِ شن ها

موچ هاي ساحل، مي آيند و مي روند

اما

غم هاي دل

مي آيند و ...

زل زده ام به دورترين نقطه ي دور

سرخ است آسمان ...

دريا ...

دل ...

كجايي خداي ساحل؟!

قول می دهم هیچ حرفی نزنم

شايدم من اشتباهي اومدم ...!

من اینجا روی نیمکتی نشسته ام

و تو هم کنارم هستی

اما هیچ ردی از خود بر روی برف باقی نگذاشته ای

چه حجم کمی دارد خیال تو اینجا!

ناله ها كردم در اين كوه كه فرهاد نكرد ...

مي دانمت مي دانمت!