اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

انگار خسته‌ام

انگار بی صدا، در کنج این خرابه هستی نشسته‌ام

انگار بامنی!!!

انگار با لبت به من خسته از خودم

لبخند می زنی!!!!

این یک توهم است

این قرص لعنتی!لبخندهای تو ، این مرد پاپتی

هرگز چشیده ای طعمی شبیه مرگ؟ طعمی شبیه درد؟

فهمیده ای گلم؟

چشمان پر دروغ تو ای نازنین من ، با پاره‌های قلب من چه کار کرد!!!

امروز با دوستی که خیلی برام عزیزه حرف میزدم

و داشت از مشکلات و داستان زندگیش می گفت

دیدم چقدر زندگیه سختی داره

خدایا

اخه من چقدر میتونم ناشکر باشم که این همه ناراحتت کردم

این بنده خدا اما چقدر داره سختی میکشه

خدایا کمکش کن

بهش زندگی شادی بده

خدایا به خداوندیت حاضرم با غمهای اونم به دوش بگیرم و اون راحت بشه

اخه چرا

نمیدونم حکمتش چیه

اخه خدایا

قوربونت برم

فدات شم

چرا؟ بهم درکی بده که بفهمم که جاهل نباشم

خدا دارم می سوزم از این همه مشکلی این بنده خدا داره

خدا به فاطمه زهرا (س) قسمت میدم رهاش کن از این مصیبتا

دست منم بگیر

نسل “ما” با دیازپام و کدئین و پروفن،بیشتر خوابیده

..



تا با “معشوقش

حرف هایم را نگرفتی هم نگرفتی

فقط

دستانم را بگیر...

گاهی یک واژه سر به آسمان می کشد

گاهی یک "تــــــو" ،

می شود تمام دار و ندار ِ من !

گاهی یک "مــــا" که می گویی،

انگار دنیا را به من داده ای

اما...

گاهی دنیایم را نابود می کنی... با گفتن یک "شــــمـا" ... به مـــــن ِ تنـــــها ... !

با یـــادت

قرص ماه را

بـﮧدهاטּ مــے گذارم

و قورت مے دهم

ایـטּ تنها درماטּ تب هاے شبانـﮧ ے مـטּ است ! !

آنقدر شعر نگفتهام

که گوشهایم سوت میکشند

و از دستهایم

بوهای تهوع آوری به مشام میرسد

تنهایی...

انسان را به درون زمین فرو میکشد

و میان سنگها

ذوب میکند.

گاهی باید برای یک لحظه

از تنهایی فرار کرد

گاهی باید شعر گفت...

بی صدا برو و در را پشت سرت ببند
تا من صدای آن پرنده را نشنوم
که نمی‌داند یک نفر با رفتنش
می‌تواند یک شهر را از سکنه خالی کند.
تا تو به ایستگاه برسی
این خانه در سکوت غرق شده‌است.