اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دلم چای می خواهد.

دلم تنگ شده برای روزهایی که گذشت

روزهایی که نارنج بود

حافظ بود

روزهایی که دلم عاشقی را دوست داشت

عاشق می شد

بچه می شدم

می خندیدم گریه می کردم از ته دل

روح جاری بود در سلول سلول ِ بدنم!

پنجره ی اتاق را باز می کردم

موسیقی کلاسیک گوش می دادم.

دلم تنگ شده برای آن وقت ها که

با شنیدن یک بیت شعر دلم پر می کشید

چشمانم برق می زد

نگاهم گرم بود !

شاید دلم...

دوستت خواهم داشت

و اشک می چکد از باران

به پاس من ..

خانه ام



در مرز خواب و بیداری ست



زیر پلک کابوس ها



مرا ببخش اگر دوستت دارم



و کاری از دستم بر نمی آید.

هر چقدر مرتب ...

هر چقدر تمیز ...

هر چقدر شیک ...

هر چقدر با سلیقه ... ،

خانه روح می خواهد ... ،

روح ِ لطیف ِ یک زن ...

برایم اسبی بیاورید

که مرا تا غروب دنیا ببرد

و رها کند در صبح آرامش وسکوت

به عابران خسته ای

که از پل عبور عابر پیاده رد نمی شوند!

به عاشقان انتظار

به ساعتی که این مچ ورم کرده را

رها نمی کند...

ومن چقدر خسته ام

از این همه رکود

سکوت وخستگی.

و چقدر کش دار می شود گاهی مرگ
مثل همین یورش واژه های پا برهنه
مثل تکرار خشک ثانیه، زیر متن تمام لحظه ها