مرسی زیاد

لطف کردین

دستانم بر مرغزارِ سینه ات

کوهپایه های زاگرس را در تو پایین می آیم

کنار چادرِ عشایر

زانو می زند شقایقِ وحشی

چه فروتنانه دامن پر چینش را

می گسترد بر دشت

زنِ قشقایی



و گله ی نگاهت

آرام

در چراگاه چشمان من است

اما آغوشم

تنوری می افروزد

تا شب ها بوی آتش و نان از دو گیسوی بافته بر خیزد

"ای کاش کودکی بودم

در دامانِ یک زن قشقایی"

این سرما وجود مرا

ذوب خواهد کرد

وااااااااي اين آواتار مريم جونمه

مرسی علیرضا جون
ایشالا بهترین روزها رو داشته باشی

تنهايي من
پر از دلقكهايي است
با دماغهاي قرمز
از بس گريه كرده اند ..

من با عبور سایه ها،

من با فرار زاغ ها،

من با بهانه گیریهای ابرها همراهم...

و گه گاهی باران احساساتم خیس می کند چتر شعر هایم را...

و در آن هنگام، پدیدار میشود آفتاب بودن، از لابلای ابرهای بهاری...