اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

به خودم فهماندم تو دیگر نیستی...

این زبان بسته ها را چه کنم؟!

راستی این دل ...

دل می شود ؟

تو را می گذارد

به عهده ی هرچه بادا باد

من رسولِ دیوانگیم!

من بیگانه با فرزانگیم!

هرزه ترینِ واژه ها را تقدیس می کنم به نامِ متبرکِ تو!

تو شعر می شوی

من شاعر!!!

من بلندترین و تندترین ریتم غمبارِ جهانم!

ناگهانم ؛ نابهنگام ؛ در فغانم به تکرار در نهان

فریاد می کشم دردِ هزارسالۀ عشق تورا در سمفونیهای موتزارت و بتهوون

یک قطره رنگ

یک سیب برهنه

حال تکلیف من چیست ؟