اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شبانه
در نيست
راه نيست
شب نيست
ماه نيست
نه روز و
نه آفتاب،
ما
بيرون زمان
ايستاده ايم
با دشنه ی تلخی
در گرده های مان.
هيچ کس
با هيچ کس
سخن نمی گويد.
که خاموشی
به هزار زبان
در سخن است.
در مردگان خويش
نظر می بنديم
با طرح خنده ئی،
و نوبت خود را انتظار می کشيم
بی هيچ
خنده ئی!

ساده ...

عکس خانه استاد شهریار است...

میان ازدحام خاطره هایت....به جنون رسیدم!!

می لغــــــــــــزد نگاه خسته " من " بر نگاه خیره " تو "

و آشـــــــــــوبی از

عشقی نهفته ، خواهشی مبهم ، قصه های ناگفته ،

رازهای پنهان ، خنده های سرد

بر پا میشــــــــود .

و میـــــــــــــــــــــروی به دور دستها .

چه دشوارست باور تلخ نبودنت .