اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دیگه صدام دلت رو زده .....

هر دم می باردُ

تو با چتری از عشق زیر ِبارش ِچشمانم

نشسته ای آرام،

نگاهِ غمناکت به آسمان ِابری

در انتظار ِ

تابش آفتاب بر مردمکِ گریانم...

ستاره ای نیست ..

آه که چه اندازه این آسمان ِتاریک می ترساندم !

مسافریم....

چشم برپنجره دوخته ام شب

با فنجانی چای گرم در دست

به باریدن باران نگاه می کنم .

آرامشی سخت سکون

و جنبشی در قلب من !



صدای ضربان قلبم

ریگی است که هر دم

به داخل چای می افتد

و می زند و می زند محکم !

در نقطه ای محکوم

فکر میکنم و فکر .

..................................

من مانده ام و یک تنهایی دلگیر فصل

با فنجانی مرتعش در دست !