اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

این روزا صدای داد و فریادی نیست...

بر وداع مسافر .....

و من با دستهايم نامت را

بر شيشه هاي غبار گرفته نقاشي مي كنم

تا يادم بماند...

كه تو مرا دوباره آفريدي !

من با لبخند زیبای تو...

این رمضان را خدا بر من ببخشاید که

بت پرست شدم...!

ای کاش کیفرش آغوش تو باشد....

ای کاش در آن زمان که می رفتی زود

از غربت انتظار می پرسیدی

به همه نداشته ها............

به همه ی بودن های مجازی ات.............حتی

چپ کنم؟.......

تا دست کشی بر سر سودا زده من

که ایا زنده ام وقت ظهورت؟؟؟؟

که گمـــان نکنـــم خـــودت هم بدانـــی