اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

روزها را میگویمـ !

خمـ شدمـ از درد ِ این روزها ،

مثل ِ پیرزنی که چادری بسته بر کمر و لنگان – لنگان میگریزد ،

از امروز . . . تا شاید ، به فردا برسد . . .

فردایی شاید روشن و بی درد . .

چه تلخ

چه شور

گام‌هاي من و تو

آخر همین دیشب آسمان عذرم را خواست...

حق دارد...

دیگر چشم دیدن کسی را که در باریدن روی دستش بلند شده ندارد!

این روزها تنها یک قلب است که پر از درد است .

نگران نباش ! تنها و تنها با خودت صادق باش

بهار است یا پاییز

تابستان است

یا زمستان

برای این درخت پیر روییده بر مرز

اما می خواهد بداند

سرانجام

هیزم شکن از کدام سو می آید

به کدام سو می افتد

ياد درس آب وبابايت بخير . . .

راه نمی آید

دلم با نبودنت

حق دارد دیگر

به بودنت عادتش دادی

کاش از نبودنت هم برایش میگفتی

وقتی میدانستی سهم بیشتری

از نبودن هایت به او میدهی

ناعادلانه است

خودت هم میدانی