اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

غرق در تاریکی ام

زمزمه ي لبانم را

به اشتياقي ميسپارم كه

روزي براي رسيدن به لبهايت

آسمان را

به زمين رسانده بود

اين روزها . . .

تنهايي

درمان بيتابي هاي من است


...


دود شو سيگار سفيدم

تو تنها رفيق لبهاي مني . . .

زود باش
می‌ترسم آفتاب غروب کند
و امواج تاریک
ساحل ما را بگیرد

جای من خالی است...


کنار کسی..


که هنوز نمیشناسم...

سهم من از تو



همان نباید هاست..

من دلتنگ شده ام...