اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نجوای باد

نگاه ما را ترجمه می کند

به آبشار باران !

می خندد انسان فردا

به زوال خود همچنان .

قبولم کن که فرزند بهارم

چشمانم

پی نگاهت می گردد

هرجا....

به رفتنت می اندیشم

داغی برخاسته از ماسه های ساحل

تنم رامی سوزاند ...

به آسمان نگاه می کنم

کاش

پر پرواز داشتم

ستاره چشمک می زند

من روبه آسمان

دراز می کشم

چشمانم سنگین می شود

نسیم یک برگ از تقویم عمرم را

ورق می زند...

همین دوستم یک وقتهایی دلش کوچیکه کوچیکه

اندازه یک قطره اشک

اما فقط برای خودش

یادت می آید!؟

همیشه در یادم بودی !

ونگاه می کردی مرا ازآن بالا

ومراقبم بودی دراین پایین

ومن خوشحال بودم این میان ..

خنده ام می گیرد !

چه می ترسیدم ،از سردی آب