اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بعد از تو

هر خاطره فندکی شد و

شعری روشن کرد ...

واژه ها را پک میزنم

و تمام شعرها را دود می کنم

شعر اعتیاد می آورد

مخصوصن

برای کسی که خوب بلد است با دود

چشمان تو را تصویر کند

مانند بچه گنجشکی

هوا آنقدر تلخ

كه بدون مزّه نفس هایت پايين نمي‌رود

کوتاه‌تر از من پیدا نکرد

داری شبیه به قهرمان ها می شوی

این کار را نکن

فقط یک نویسنده می داند

چقدر خطر ناک است

روزی که

چیزی برای نگفتن نداشته باشم

برایت بنویسم ...
آرزوی مرگم را

خواهم داشت...

هرگز از تو چیزی به ان ها نگفتم

اما...

تو را دیده اند

که تن می شویی در چشمانم"

وقتی دنیا زود تر از وقت موعود به اخر می رسد

تو چه میدانی دغدغه ی من وامثال من هیچوقت نان نبوده ....دغدغه هایمان را گذاشته ایم برای روزهای سخت ...گ