اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

درختی

که از چشم هایم آب می مکد

شاید زدو هر دو یک دست شدیم

از خواسته های کور کورانه

چشم پوشیدیم

همه ی عمر به هم چشم گفتیم

حتم دارم این گونه

به پای هم پیر که هیچ

عصا خواهیم شد

چه کرد با دل من آن نگاه شیرین، آه!

مَ ـرگ

نگاه خیره ی

آینه ای

خ ـسته...

سوته دلم.....

شمع هایم خاموشند...

هرگاه می‌روی
زود است
باز که می‌گردی
چقدر دیر آمده‌ای
و در نبودت من و دلتنگی بی‌سر و صدا کُشتی می‌گیریم
قصه‌ی مدال‌های طلای آویخته به دیوار اتاقم همین است.

مهم نیست ، دوباره شروع می کنیم!

حتی کشتی های مسافربری ،

وقت رفتن ،

سوت می کشند