اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

"من هم مثل همیشه از ریتم نفس هایت هوا میگیرم!"

ذهن ظریف آینه در حد کوه نیست

اگرچه دست و دلي سخت ناتوان دارم
تو را نمي دهم از دست تا توان دارم

چیز عجیبیست عشق

آینده را عمیق نفس می کشم، ... صبور.

هر آدمی روز بد هم داره!

پرم از صدای درناها

و لبریز از سکوت ِ شن ها

موچ هاي ساحل، مي آيند و مي روند

اما

غم هاي دل

مي آيند و ...

زل زده ام به دورترين نقطه ي دور

سرخ است آسمان ...

دريا ...

دل ...

كجايي خداي ساحل؟!

من اینجا روی نیمکتی نشسته ام

و تو هم کنارم هستی

اما هیچ ردی از خود بر روی برف باقی نگذاشته ای

چه حجم کمی دارد خیال تو اینجا!

آنم که از سنگ، آیینه سازم ...!

منو تنها ... منو عاشق ... منو خوب ِ من صدا کن!