اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

این همه پریشانی اما

می ارزد به تسخیر واژه ها

می ارزد به نگارش چشمان تو...

دست به کجای قصه ببرم

که بودنم را زمین تاب بیاورد ؟



عاشقی را در حنجره کدام پاییز فریاد بزنم

که زمستان هوای بدجنسی به سرش نزند ؟

مشتی از من ...

قطره ای..

ذره ای...

آرزویم است از آن من باشد این من که منحصرا به نام توست...

( من چراغم را در آمد رفتنِ همسایه ام افروختم )
تا ببینَد چاله ها، خود سوختم!؟

هـر بـار که میگـوید دوسـ ـتمـــــ دارد