اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

گاهی وقت ها



دوس دارم گوشه ای بنشینم



تاریک... تاریک... تاریک....



بی هیچ صدایی



فقط فکر کنم

اخم هیچ پاییزی را دوام نمی آورد دلی که به بهار لبخند تو عادت کرده باشد …

نخی سیگار،

پُکی عمیق،

و لب‌خندِ تو رووی دیوار.

دوود می‌شویم همه با هم امشب!

کاش میدانستی این انتظار ، این صبوری تلخ چه کرد با من ، چه میکند هنوز !!!

افسوس ...

میدانی

نیاز من به تو

نیاز کویر ست به آب

سبزه ست به آفتاب

شب ست به مهتاب

این فاصله چیست

که بین ماست .....

رویاهای پلاسیده

بعضی دردها را باید کشید؛
باید که دردت بگیرد...
از پشت ِ مهره های گردنت؛

تا ستون ِ فقراتت،
هی تیر بکشد...
هی تیر...
تا بفهمی ، تنهایی!

خودتو
تنهایی تو
لایکتو
عکستو
همشونو دوس دارم