اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تمام ِ چلچله ها را دست ِ آرامگاه ِ قصه مي سپارم

با طپش ِ كهنه ي اين قلب ِ خسته مي ميرم

اما شايد روزي شعري شوم

از لب هاي تو

وقتی سکوت میکنی

در من قبائل اندوه جمع میشود

دلم باراني مي شود

می بارد

ودر هق هق سکوت

به بند کشیده می شوم

من باور دارم ...

کـه صرفنـظر از اين که چقدر

دلمان شـــکسته باشد دنيا

به خـاطـر غـم و غــصه ما از

حرکت بـاز نخواهد ايـسـتـاد.

با این وجود زندگی خود را چگونه خواهیم گذراند