اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

صبحانه امروز من

این فقط خوشی کردن است ... ،

ما شاد نیستیم ... ،

درست همانطور که گریه می کنیم ...

امّا ناامید نیستیم ...

به گمانم این ایستگاه آخر است

شاید ندانی

آخرین رمق عصایم در حال شکستن است

و درد بر وجودم سیطره افکنده ...

حالا دیگر

شب ها از درد از خواب می پرم