اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خیلی تنهام....مرسی آوا

با من به شعر فکر نکن

پابرهنه در من قدم بزن!

می نویسم برای تو که روزگاری آخر عشق بودی و اول حادثه.

می نویسم برای تو که حالا شده ای عکس ِ خاک گرفته ی قاب خاطره ها.

هرچند خودت روبرویم هستی.هر روز،هر شام،هر لحظه.این تویی،یا آن تو بود که از

دل ِ دوستت دارم ها می آمد؟

وای وای...

دوستت دارم دیگر دارد از یادم میرود.از یادم میرود که چگونه می شود کسی را

دوست داشت!

چگونه می توان او را به دست ِ روزهای ِ روزمرّه گی سپرد!

چگونه می شود هر طلوع هر غروب،چشم در چشمش دوخت و گوش ها را تیز کرد

به شنیدن ِ یک دوستت دارم!

یا نه،کمتر!به شنیدن ِ صدای نفس هایی که ترجمان ِ دوستت دارم باشد...