از
دوس داشتنت...

حالا شد !

امروز حالم خوب است

دیگر نمی خندم

می ترسم

انگار غم ها

روی خانه ام لانه کرده اند

پرواز می کنند

می آیند

روی شانه ام

می نشینند

دستی روی موهام می کشند

و با خنده می گویند:

کا[!]ت

حالا دیگر وقت گریه است.

دلم می لرزد ،
چرا برای تو پایانی نیست ؟
سکوت شب های تنهایی من !!!

سکوت خواهم کرد گریه هایم را...

سکوت خواهم کرد دردهایم را...

تو ؛ غرورت

را بیشتر از من ، حالا اما …. بگذریم نه چیزی از غرور

تو مانده نه از دوست داشتن من ...

انگار دیگر چاره ای نیست؛

تو لبهایت را سرخ می کنی
و من وحشیانه جای خالیت را