اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تظاهر به عادی بودن

یعنی داشتن لبخند بر لب

وقتی میل به گریه دارد

آدم را میکشد!

چقدر مرد شدن زمان میبرد !

نمی توانم باور کنم
این قندیل آویخته از خیال تو
منم
که دارد
آب می شود

از تو فرونشستن
درد کمی نیست

بر دست هایت دخیل بسته‌ام
به درخت
به آب
به آفتاب
سوگندشان داده‌ام
نمی‌توانم شاعر باشم
اما از نوازششان
ساده بگذرم...

مخاطبِ این واژه‌های داغ!

شمعی به‌دست خویش بر افروز

در ظلمت همیشهء این سقف بی چراغ.

پوزش شما نگفته هم قبول بود آقا سکوت