اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دستانم از بی نایی به زیر چانه ام آرمیده

درد هایم در سینه محبوس مانده چه بگویم

تنهایی من...

باران چشم هایم را بر تو تقدیم میکنم...

هی با قلم به کاغذ سیخ می زنم

اما

دیگر تمام صفحه ها معتاد نامت اند

انگار این قلم

جز با حضور نام تو فرمان نمی برد

عشق بی بهانه را
بی هیچ قید و شرطی

تو را میبینم که فرو می افتی
با تن پوشی از شرحه های دلم
گاه و بیگاه

در شب میخک و پروانه و مهتاب

تو نمیدانی و من میدانم

خنده را به اساطیر زمان سپرده ایم

گناهکاران بی گناه