اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

که درآن روح بزرگ

خبر از عمق صداقت دارد

خانه ی امن دلش

حکم آرامش قلبم دارد

برگهای دستی که میزبان مهمانی اندوهند
در فصلهای تکرار

باهم ....

حضور مبهم نا دیدنی ها

بغض هایمان *پشت* سر هم* میشكند ...

دیگر طاقت زیستن ندارم

اگر باران بند بیاید

از این خانه می روم...

زندگی کردن من مردن تدریجی بود_انچه جان کَند تنم عُمر حسابش کردم.....

، از دلتنگی .

جــایــی کـه ...نـه حـــق ِ خــواسـتن داری !

نـه تــوانــایـی ِ فـــرامــوش کـــردن ....!