اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سرت به سنگی بخورد..

که روزی به سینه اش میزدی...

دل توشته هایم را چه کنم....

نامه هایم از سفـــــر می آید و من نیســتم

آهسته و آرام....

از من مپرس که از کجا می آیم....

من از سرزمینی دور اما سرشار از

مهربانی می آیم.....

من هم آواز با پرندگان و هم صدا با

بهار همراه با وزش نسیم صبحگاه

می آیم......

من با کوله باری از عشق می آیم.

روي ويرانه هاي اميدم

عشق من

می خواهم در آغوش گرمت آرام گیرم

من با کی بگردم.....

چشم به دور دستها دوخته ام

تا رد و نشانی از تو ....

در نیلبکی خالی

ومن

زمزمه میکنم

روح سبز باران را