اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

.بغض راه گلوم رو گرفته اما اینبار اجازه نداره که به قطرات اشک مبدل بشه...

آینه‌ای شکسته‌ام؛

طعم تلخ قهوه
پک‌های عمیق و با فاصله به سیگار
یک نگاه سرد و آرام ... خیره به خالی‌ پر از دود اتاق
و صفحه برفکی تلویزیون قدیمی‌ همراه با خشی خشی بم
...تکمیل میشود خواب آلودگی روز‌های من
... چقدر وقت دارم ... به هیچ چیز ... فکر نکنم

آوای ِ سکوت ،

و خش خش تنهایی ...

گاهي دلت گرفته

نميداني دردت را به كه بگويي

كه بشنود

و نشنيده بگيرد...!!

دلم گرفته است ..

نمیدانم از پس ِ این همه یادهای شورانگیز

نگاه ِ تو را از همان افق

دوباره خواهم دید...؟

چه بی تابانه می خواهمت