اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

افکارم

فسیلهای فرسوده ی شده اند

برای کشف نگاهم اعماق را

جستجو می کنم..!

شوری اشکهای لعنتی

نگاه دلم برای بودنت

همچنان شب ها کابوس می بینم ........

چقدر دلتنگ آرامــ ـش اینجاشدم..

دیگر تک تک تار موهایَــ ـم هم درد میکشــ ـند ..

این باغ چقدر بیمار است..

تنهایی
یعنی کسی نباشه که درکت کنه...

اره اتفاقا داره با ابی چای مینوشه!!!!!!!!

تن سردم بي پروا ميخواهد ؟

نشستم که خستگی در کنم

ولی اینقد خسته بودم

که دیگه نتونستم بلند شم