اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

همسفر جاده تنهای ام

اما این گذشته است که تنگ در آغوش می گیرد

من را...

گله ای نیست

تو دنیایی که پر از دروغ و کثیفی است

نباید انتظار خوبی داشت

قلبم در هجوم سنگینی غرق می شود

و تمام احساس من به فراموشی سپرده می شود

سکوت با من همراه است

و فریاد از من دور

و در همچین جایی به نام زمین

تنهایی بهتر از بودن با انسانهایی است

که هر کدام خنجری بر قلبت می کوبند

و نامش را دوست داشتن می گذارند

پس در افق به دنبال جایی برای بودن هستم...

ازامروز تمام بغض هامو قورت میدم

حالا معنی خشکسالی رو میفهمی...

از بس چشمهای تو چرخید

من از چشم تو افتادم...

خستم...

خیالت

بر دود سیگار نقش می بندد

حالا...

تو محو میشی

یا دود سیگار ؟

باش...

یه جایی همین نزدیکی ها

ستاره ای در آسمان نیست.وماه می گرید

مخور غم گذشته
گذشته ها گذشته
هرگز به غصه خوردن
گذشته برنگشته
به فکر آینده باش
دلشاد و سر زنده باش
به انتظار طلعت خورشید تابنده باش

عمر کمه صفا کن
رنج و غمو رها کن
اگه نباشه دریا
به قطره اکتفا کن

زندگی شاد است ,غمگینش مکن
با غمه بیهوده تو سنگینش مکن
قلبه چون آیینه ات را صاف کن
با دو رنگیها تو رنگینش مکن

عمر گران می گذرد
خواهی نخواهی
سعی بر آن کن نرود رو به تباهی
مطلب دل را طلب از سوی خدا کن
زان که بود رحمت او، لایتناهی

میترسم از پسرک ایستاده بر سر چهارراه...

میترسم از رفتن...

میترسم ازبوی نان تازه...

میترسم از چراغی که در تاریکیست...

میترسم از وحشت...

میترسم از این همه راست گویی...

میترسم از تن تو...

میترسم از خیالت...

میترسم از آغوش تو... میترسم از چشمان کودکی گریان...

میترسم از التماسهای شبانه...

میترسم از مرگ...

این روزها هرجا که میروم بوی مرگ میدهد...

این روزها از همه و همه چیز میترسم...

این روزها میمیرم اما میترسم بگویم که مرده ام...

این روزها انگار نیستم ولی هستم...

این روزها جاده طولانیست...

این روزها عشق طوفانیست...

این روزها مرگ زیبا نیست...

این روزها گریه غوغا نیست...

این روزها مرده ام اما میترسم که بگویم مرده ام...

این روزها انگار فقط میترسم...