سالها بود که این وبلاگ همدم تنهایی های من و دلتنگی های من بود.

تو غم و شادی همراهم بود. این وبلاگ پر شده از تمام لحظه های یک آدم احساسی

که سالها کوشید تا کسی ازش رنجیده خاطر نباشه.سالها صادقانه و روراست بود

و همیشه هم از این رو راستی و ساده دلی ضربه خورد.این وبلاگ یادآور رنج های من بود،

شادی های من بود، اشک ها و رویاهای من بود...

امیدوارم هرکس که از این به بعد آرشیو این وبلاگ را میخونه، پی به حس درونی این متن ها ببره.

طی این سالها از طریق این وبلاگ دوستای خوبی پیداکردم که هیچکدوم ناراحتی برای من نداشتند...

شاید تنها دلیلرفتنم خودم باشم... خودم که با همه تلاش هام

برای رضایت آدمای دوروبرم جز دورویی چیزی ندیدم... و شاید دهانی که بی موقع باز شد...

بی دلیل دلی رنجیدو کوششم رضایتشه...

دعام کنید...

بدرود